خدای مهربان من! کی جزء تو آغازگری داشته ام و ندانستم؟

کی جزء دست های مهربان و قدرتمندت دست توانای دیگری بر مشکلاتم جسته ام؟

خودت خوب می دانی که اول از همه تو را می خوانم به هنگام نیاز ... به هنگام دردهایم....به هنگام فرو ریختن اشک هایم.... به هنگام نیافتن پاسخ بسیاری از سوال های همیشه بی جوابم!

خودت خوب می دانی که همیشه تو را صدا می زنم ، وقتی در اوج شادیم...

این بار به حکمت که نه.... بگذار به رحمتت ایمان داشته باشم که این بار هم از در رحمتت بر من وارد می شوی.... و روحم را جلا می دهی و دلم را آرامش و سکینه.

چقدر لذت بخش است .... و چه دلپذیر.... مزه اش را همیشه به یاد دارم.... سکون و آرامش را می گویم.... در هم هی آن لحظه هایی که عنایتم کردی....

خدای من!

مهربان من!

آنقدر دلم می خواهد که بر قله ی کوهی بایستم و با صدای بلند بگویم: دوستت دارم ستارالعیوب من.... که حد ندارد!

فریادت بزنم

صدایت کنم

به نام بخوانمت که مهربان اله من!

........سکوتم همه چیز را برایت خواهد گفت! راز دلم را افشا خواهد کرد! نیازم را.... جزء تو کسی قادر به این نخواهد بود که نیازم بر آورد به مهر! می خواهم ایمان بیاورم که شکوفایم خواهی کرد و سر بلند از نیاز....

بگذار من و تو باشیم در آن لحظه ی موعود...

چقدر دلم پر می کشد برای اندکی و فقط اندکی با تو تنها بودن... و برای این لحظه چه لحظاتی بهتر ازساعات خوش عاشقی است به هنگام نیمه شب!؟

چقدر دلم تنگ است برای آن لحظه ها....

چقدر دلتنگم خدای من

چقدر دل تنگ ضریح طلایی آقایم...

چقدر دلتنگ گفتنم

چقدر دلتنگ بر آورده شدن نیازم هستم و به شکوفه نشستن ایمان و عشقم....

....

پ.ن: ممنونم بابت پیام هاتون

یا ستارالعیوب که همان اول و اخری